Foto:

Column Adriënne Nijssen: Postzegel

Ze stond voor me aan de balie bij The Read Shop. Een al oudere vrouw, leunend op haar rollator. Ze wilde graag één postzegel kopen en was verbijsterd dat dat niet kon. Omslachtig legde ze de verkoper uit dat ze echt maar één kaart wilde versturen en dus ook maar één postzegel nodig had. Zijn uitleg dat je tegenwoordig alleen nog een velletje van tien postzegels kon kopen ging helemaal aan haar voorbij. Ze zag er de zin niet van in.
Achter me in de rij steeg langzaam wat gemopper op. Het duurde blijkbaar allemaal te lang. Ik had daar geen last van, wilde graag weten hoe dit af zou lopen. Want eerlijk gezegd vind ik het ook nogal raar dat je van iets tien exemplaren moet kopen als je er maar één van nodig hebt. Voor zover ik weet is dat op geen enkel ander product van toepassing.
Toen de vrouw uiteindelijk besefte dat ze toch echt aan tien postzegels vastzat, ruimde ze met bibberende handen haar portemonnee weer op. ''Dan kom ik misschien nog wel eens terug als ik wat gespaard heb jongeman,'' zei ze op een neerbuigende toon. ''Want voor jou lijkt het allemaal wel zo gewoon, maar ik moet echt sparen voor tien postzegels waarvan ik er negen niet nodig heb. Ik moet namelijk ook nog eten en van alleen een AOW-tje heb je niet zomaar bijna een tientje over voor postzegels.''

Diep geraakt door haar laatste zin

Hij mompelde nog iets van sorry en dat hij de regels ook niet gemaakt had. Haar laatste zin raakte mij zo diep dat ik over haar schouder riep dat ik graag tien postzegels en een luchtkussenenvelop A4 wilde. De postzegels had ik helemaal niet nodig, maar dit kon ik niet laten gebeuren.
''Wacht u hier even,'' vroeg ik de vrouw. Ze knikte. Nadat ik mijn bestelling had afgerekend heb ik haar één postzegel cadeau gegeven. De blik in haar ogen zal ik nooit vergeten. Jammer dat managers van Post.nl niet wat vaker op de werkvloer zijn.

Meer berichten