Foto: Petra de Munck

Column verloskundige Lotte: Te snel?!

Eline was boos, heel boos. Ik snapte haar, maar wilde haar zo graag de andere kant laten zien. Dat ze zo supertrots op zichzelf mocht zijn. Dat zíj en haar lichaam het zelf gedaan had! Op de eerste controle had Eline me met bange hertenogen aangekeken. Zwanger worden was nog geen beklonken zaak, deze baby was een verrassing. Die baby was dan nog wel welkom, maar die bevalling... daar had ze echt geen zin in. Ze wilde dan ook per se een ruggenprik. Ik beloofde haar dat als zij die straks echt wilde we dat voor haar gingen regelen.

Toen Eline ongeveer 25 weken zwanger was, durfde ik voorzichtig over de bevalling te beginnen. Ik wilde weten waar haar angst vandaan kwam en waarom ze per se een ruggenprik wilde. Ik legde uit dat als je angst hebt, je de controle kwijt bent. We zouden ook kunnen kijken hoe ze controle kon krijgen over de bevalling en haar angst daardoor hanteerbaarder werd. Bijvoorbeeld door gesprekken met een coach of de succesvolle hypnobirthing therapie. Als tijdens de bevalling toch een ruggenprik nodig bleek, konden we die altijd regelen. Ik ben ervan overtuigd dat een bevalling een vrouw enorm zelfvertrouwen kan geven, maar dan moest ze deze challenge wel aangaan. Eline niet, die wilde per se een ruggenprik. Dus legde ik me neer bij haar wens. We spraken af dat als ze anderhalf uur om de vijf minuten weeën had en er ontsluiting was, we gelijk het ziekenhuis belden voor een ruggenprik. Ze kende de te bewandelen route van een CTG (hartfilmpje) en het wachten op de anesthesist.

Rutger, de man van Eline, belde met de mededeling dat de bevalling begonnen was. Hij vond het al best heftig, maar ja wat wist hij ervan?! Natuurlijk ging ik meteen langs. Eline had inderdaad al heel pittige weeën en nauwelijks pauze. Had ze een weeënstorm? Ze bleek al vijf centimeter ontsluiting te hebben, dus haastten we ons naar het ziekenhuis. Toen na een uur de anesthesist de kamer binnenstapte kreeg Eline persdrang. Twintig minuten later lag haar zoon op haar borst.

Eline was boos en ik was trots. Trots op een vrouw die pijnstilling wilde, maar het toch uiteindelijk helemaal zelf gedaan heeft. Eline zag dat anders. Ze had zich maanden voorbereid op de bevalling, een bevalling met een ruggenprik. Ze had zich erin verdiept en wist precies het verloop. Dat haar lichaam anders besloot en een ruggenprik niet meer kon, frustreerde haar. Ik wilde haar zo graag de andere kant laten zien. De kant dat ze heeft móeten volhouden en dat ook deed! Gelukkig zakte haar frustratie gedurende de eerste week en werd haar bevallingsverhaal milder.

Met heel mijn hart hoop ik dat Eline haar eigen kracht kan zien. Bevallen is tenslotte een topsport!

Lotte Vermorken-van der Zwaag (39) is ruim 14 jaar actief als verloskundige in Amersfoort en mede-eigenaresse van verloskundigenpraktijk De Kei. Zij schrijft maandelijks een column in deze krant over wat zij meemaakt in haar beroep.

Meer berichten