Foto: Petra de Munck

Column Lotte: Mooie wandeling

Wat hebben we toch een prachtig vak. Het mee mogen lopen met het leven van een vrouw ervaar ik als een enorme verrijking voor mijn eigen leven. Elk leven is uniek, maar soms is het verhaal extra bijzonder. Hamzah, een schuchtere vrouw van rond de 30 jaar, kwam bij mij op het spreekuur. Ze sprak geen woord, ze lachte slechts lief. Amjad en zij hadden het hele land doorgereisd van het ene naar het andere asielzoekerscentrum. Eindelijk hadden ze een eigen huisje. Eindelijk konden ze hun leven weer gaan opbouwen. Amjad had binnen de kortste keren een fulltime baan.

De eerste zwangerschap was behoorlijk behelpen voor ze. Ze kenden hier niemand in de buurt en dat zorgde voor een heel klein wereldje voor deze aanstaande papa en mama. Ondanks onze uitleg over het Nederlandse systeem, de verschillende bevalscenario's en wie ze aan haar bed kon krijgen, was er grote angst. Angst voor de cultuur die zo anders was, angst voor de enorme taalbarière, angst voor de pijn, angst voor al het onbekende. De angst was alles overheersend en een ruggenprik tijdens de bevalling was onvermijdelijk. Hoewel iedereen vreselijk zijn best had gedaan, kon ik niet anders concluderen dan dat de zorg aan deze mensen tekort was geschoten. Domweg door de te grote verschillen.

Thuis in bad?!

Een beetje snel meldde ze zich voor een nieuwe zwangerschap. Waar we voorheen vooral met Amjad communiceerden, merkten we al snel dat Hamzah ook wat durfde te zeggen, in het Engels. Deze keer wisten ze veel beter wat hen te wachten stond. Ze snapten wat kraamzorg was, wanneer ze ons mochten bellen bij problemen en wat ze met de bevalling konden verwachten. Toch waren ze totaal overdonderd toen bij het eerste huisbezoek bleek dat ze al 9 centimeter ontsluiting had. Amjad en Hamzah wilden perse naar het ziekenhuis, maar tijdens het aandoen van haar broek voelde ze dat de baby kwam. Thuis bevallen, dat hadden ze echt nooit bedacht.

Ook voor een derde kindje kwamen ze weer naar ons toe. We vielen van de ene verbazing in de andere. Hamzah sprak wat Nederlands met ons! Ook kenden ze nu enkele mensen in de buurt, waardoor ze minder alleen waren. Als klap op de vuurpijl kwam ze ons melden dat ze graag thuis in bad wilde bevallen! Deze lieverds hadden ondertussen ons hart gestolen, dus kregen ze het bevalbad van ons te leen. Terwijl de weeën overgingen in persweeën lag er in het bevalbad slechts een klein bodempje water. Hun prachtig zoon Imrad werd geboren.

Tijdens deze mooie wandeling met Hamzah en Amjad mocht ik aanschouwen hoe een teruggetrokken vrouw zich ontpopte. Hoe het onbekende kan overheersen, maar ook hoe belangrijk vertrouwen is. Vertrouwen in alles om je heen, maar des te meer vertrouwen in jezelf.

Lotte Vermorken-van der Zwaag (39) is ruim 14 jaar actief als verloskundige in Amersfoort en mede-eigenaresse van verloskundigenpraktijk De Kei. Zij schrijft maandelijks een column in deze krant over wat zij meemaakt in haar beroep.

Meer berichten