Foto:

Seizoen

Vier weken geleden overleed een goede vriendin. Te jong, net 69 jaar geworden. Zelf had ze er vrede mee, dus wie ben ik dan om te treuren. Haar rouwkaart vermeldde vrolijke kleding en bloemen van het seizoen. Twee dagen voor de begrafenis ging ik naar de bloemist om een rouwboeket te bestellen. Er werd me meteen een catalogus onder de neus geduwd met daarin een keur aan rouwboeketten. Het verschil bestond vooral uit de kleuren want de bloemen waren nagenoeg hetzelfde. Rozen of lelies. Niet de stijl van mijn vriendin. Of ik ook een rouwboeket met bloemen van het seizoen kon laten maken was dus mijn vraag. "Nee, dat hebben we op het moment niet, er is op dit moment geen seizoen," kreeg ik te horen.

"Geen seizoen, hoezo geen seizoen? Er is toch altijd een seizoen," zei ik met enige verbazing.

Nou, dat begreep ik helemaal verkeerd. De tulpen en narcissen waren zo goed als uitgebloeid en voor een ander seizoen was het nog te vroeg.

Ik begreep dat dit meisje aan beroepsdeformatie leed en niet meer dacht in lente, zomer, herfst en winter, maar in bloemen. Dat vergaf ik haar, maar niet het feit dat er emmers vol tulpen en narcissen in de winkel stonden. "En deze dan?" vroeg ik op die emmers wijzend.

Oase

'Ja, die staan er wel, maar die passen niet in de oase," was haar antwoord. Meteen had ik visioenen van kamelen in een woestijn aan de rand van een meertje, waar weliswaar wuivende palmbomen stonden maar geen tulpen en narcissen, want die pasten er niet in. Of bij.

Vervolgens probeerde ze me een biedermeier aan te smeren. Want die was toch net zo duur. Maar nee, ik hield de poot stijf, dat paste niet bij mijn vriendin. Uiteindelijk bestelde ze bij een andere bloemist een rouwboeket in vrolijke kleuren. Het enige wat ik jammer vond is dat mijn vriendin er niet meer bij had kunnen zijn. Wat zou ze gelachen hebben.

Meer berichten