Foto:

Column Nynke Geertsma: Rood

Als je weken een kleur zou kunnen geven, dan kleurde de afgelopen week ongetwijfeld rood. Wie had kunnen denken dat er maandagochtend in Utrecht ineens iemand op willekeurige mensen zou gaan schieten in een tram, met doden en zwaargewonden tot gevolg? Terwijl de eerste lentezonnestralen eindelijk hun weg door de wolken vonden, ging het sein in Utrecht op rood. Er vloeide bloed en er vloeiden tranen. Van angst, van woede, van verdriet. Gelukkig werd de schutter snel opgepakt. Maar het leed was al geschied. Alweer.
En hoe vaak nog? Wat drijft een mens toch, dat 'ie in staat is om anderen zomaar het leven te ontnemen?! En wat mij ook blijft verbazen, is dat er direct weer heftige scheldpartijen ontstaan op social media. De gebeurtenissen zijn vreselijk, maar de reacties erop vaak ook. En waarom staat men altijd gelijk klaar om met een beschuldigende vinger te wijzen naar een hogere schuldige, een 'falende partij'? Is het niet een hulpverlenende instantie die niet op tijd heeft ingegrepen, dan is het wel een minister die een verkeerd beleid heeft bedacht, een manager die niet deugt, etcetera. Het is altijd de ánder die het verknald heeft. En sommigen spelen daar handig op in.

Wie hard genoeg roept dat de ander niet deugt en zijn eigen woorden doorspekt met een paar verhaspelde dichtregels of uit de context gerukte filosofische citaten spreekt, zo is maar weer gebleken, ook een groep mensen aan. 'Een fris en ander geluid', is dan hun (helaas vaak enige) argument.
En zo kleurden afgelopen woensdag heel veel rondjes aan de ene kant en heel veel openvallende kaken aan de andere kant in dezelfde kleur: rood. Het rood van protest tegenover het rood van schaamte en schok. Nu maar hopen dat het rood van de liefde niet te veel verbleekt. Want dat is toch wel de mooiste kleur rood.

Meer berichten