Foto: Petra de Munck

Column Lotte: Vertrouwen of risico?

Mijn overtuiging dat vertrouwen en intuïtie een belangrijk goed zijn is groot. Met Safoua werd ook ik uitgedaagd in hoever je vertrouwen en intuïtie moet volgen. Wanneer neem je teveel risico, wanneer is het nog vertrouwen hebben?

Safoua had haar uitgerekende datum bereikt. Het moment voor mij om te vertellen hoe het daarna gaat, hoe lang we nog afwachten en wat we kunnen doen. Safoua maakte zich geen zorgen. Haar eerste kindje was bij 40 weken geboren, dus deze baby zou ook wel snel komen.

Bij 41 weken had ik nog steeds geen telefoontje van Safoua gehad, dus regelde ik voor haar een afspraak bij de gynaecoloog. Safoua belde me na haar afspraak. Ze vertelde me dat de gynaecoloog met haar een datum wilde afspreken voor de inleiding, maar zij wilde écht niet ingeleid worden! Zij wilde gewoon afwachten, de baby zou echt vanzelf komen.

Hier in de regio is 42 weken het maximum van afwachten. Wat moest ik nu met zo'n overtuigd en sterk verzoek? Ik merkte dat mijn eigen grens eigenlijk ook wel bij 42 weken lag, maar blijkbaar dus niet die van Safoua. Lastig!

Hoe konden we nu tot een goede oplossing komen? Haar dwingen om ingeleid te worden, zou bij voorbaat al falen. Een tegenwerkende geest kan grote gevolgen hebben.

Eerst dan maar eens met Safoua in gesprek gaan. Ze vertelde dat ze gewoonweg enorm het gevoel had dat de baby wel zelf zou komen. Dat gevoel was zó sterk dat ze dat graag wilde volgen. Ik vroeg Safoua hoeveel ze daarvoor over had. Hoeveel risico wilde ze nemen om dat gevoel achterna te gaan? Zo bespraken we de kans om langer dan 42 weken zwanger te zijn (2-5%). Ook het risico dat de baby in de buik zou overlijden vond ik dat besproken moest worden. Dat stijgt van 1,7% voor 42 weken naar 2,7% na 42 weken zwangerschap. Safoua dacht actief mee. Ze voelde de baby nog goed bewegen, de groei en het vruchtwater waren prima op de echo en het hartfilmpje liet geen bijzonderheden zien. Als ze nu elke dag een hartfilmpje liet maken, konden ze de conditie van de baby goed in de gaten houden. Ik begreep Safoua, maar benadrukte dat het risico van overlijden van de baby bleef en die vond ik wel spannend. Ook moesten we nog de vraag beantwoorden hoe lang ze wilde afwachten. Safoua wilde heel graag het weekend afwachten, dus nog 3 dagen. 'De baby komt vast en zeker het weekend!', zei ze. Wat een overtuiging zat daar in!

Safoua zat het hele weekend in mijn hoofd. Het zou toch niet net nú nog misgaan?!
De nacht van zondag op maandag kreeg ik een appje, een foto met een lieve baby. 'Op de valreep, maar wel spontaan en vanzelf', schreef ze, 'zoals ik al had gezegd ;-) '. Wat een opluchting!

Lotte Vermorken - van der Zwaag (39) is ruim 13 jaar actief als verloskundige in Amersfoort en mede-eigenaresse van verloskundigenpraktijk De Kei. Zij schrijft maandelijks een column in deze krant over wat zij meemaakt in haar beroep.

Meer berichten