Foto:

Column Nynke Geertsma: Plastic troep

Mijn ecologische voetafdruk is een maatje te ruim, realiseerde ik mij de afgelopen tijd. Een test die ik deed via de website van het Wereld Natuur Fonds bevestigde dat. Ik leef dus in zekere zin op te grote voet.
Natuurlijk zie en lees ik al jaren hoe we met z'n allen de aardbol aan het verkloten zijn met onze manier van leven. Maar toch voelde het vaak als een ver-van-mijn-bedshow. Ik dacht tot voor kort - en nu tot mijn schaamte - niet zo bewust na over de consequenties van mijn doen en laten voor moeder aarde. Ik liet gerust eens een lamp of kachel aan waar dat niet per se nodig was, was geen fanatieke afvalscheider - zeker niet nadat ik had vernomen dat alles een stukje verderop toch allemaal weer op één grote berg terecht zou komen - en ik reed (en rijd) in een dieselauto.

Ja oké, glas breng ik keurig naar de glasbak. En ook batterijen, papier, olie, tuinafval en oude elektrische apparaten voer ik volgens de regels af. En ik maak veel minder printjes dan vroeger. Maar verder was ik er niet zo mee bezig en verdween er nog té veel schadelijke rotzooi in mijn vuilniszak. Plastic verpakkingen bijvoorbeeld.
Nu merk ik dat dat mij eens zo dierbare (want handige) plastic me steeds meer gaat tegenstaan. Ik let nauwkeuriger op wat ik koop: bij voorkeur afbreekbare materialen en zo weinig mogelijk milieuverpestende troep. Het is toch ook volstrekte onzin om avocado's of bananen nog eens extra in plastic te verpakken?
En dan dat oplaten van ballonnen bij feestjes en herdenkingen, dat kan echt niet meer! We moeten daarmee kappen en de realiteit onder ogen zien. Ook ik, daar ben ik mij inmiddels wel van bewust. Alle beetjes helpen, écht. Tja, wijsheid komt met de jaren. Nu maar hopen dat het niet te laat is…

Meer berichten