Foto: Petra de Munck

Column Lotte: Míjn ziekenhuis

In mijn herinnering is het er een drukke boel. Levendig met verloskundigen, gynaecologen, verpleegkundigen en andere artsen. Nog steeds krijg ik warme gevoelens als ik er per toeval met de tram langs rijd. Het was míjn ziekenhuis. Het ziekenhuis waar ik ben opgeleid en bijzondere herinneringen ontstonden. Bijvoorbeeld dat patiënten voor mij op de poli hun hoofddoek afdeden, hun buik ontblootte en zo nodig hun rok optrokken. Het is het ziekenhuis waar ik ontdekte hoeveel vertrouwen mensen me gaven, hoe kwetsbaar ze durfden te zijn.

Ik herinner me de vele nachten dat ik over de gang liep op weg naar een barende. Regelmatig sjouwde ik met de baarkruk, de skippybal of andere attributen die de bevalling kon bespoedigen. Ik haalde glaasjes water, maakte washandjes koud of warm en wist (meestal) wanneer ik de verloskundige erbij moest roepen. Ik herinner me het keukentje waar ik na een prachtige geboorte even bijkwam met een kopje gele vla en thee en beschuit met muisjes voor de ouders maakte.

Op mijn shirt stond: 'verloskundige in opleiding'. Het was de afdeling die ik op mijn duimpje kende. Zowel de gynaecologen, verloskundigen als de verpleegkundigen. Wij, student verloskundigen, waren er kind aan huis. Ik was goed herkenbaar met mijn 't shirt waarop groot stond: 'verloskundige in opleiding'.

Ik genoot van deze rol. Waar de dokter naar een andere patiënt moest, pakte ik een krukje om naast de barende te zitten, haar hand vast te houden en elke wee mee weg te zuchten. Na uren van meepuffen was de waardering altijd enorm als het weer gelukt was en een lief klein wondertje op de buik van de moeder lag. Ik genoot van het opruimen, ook al betrof het de instrumenten en placenta. Als alles klaar was begeleidde ik de verse papa en mama met hun baby naar de auto en zwaaide ze uit. Het was míjn ziekenhuis waar ik 's avonds in een superkleine kamer en een krakend bedje met een ziekenhuisdeken de slaap probeerde te vatten. Waar ik wakker schoot van een gillende vrouw op de gang of van mijn pieper omdat ik naar een bevalling toe mocht. Het was het ziekenhuis waar ik over de gang gehold heb om een bevalling te halen. Of waar ik, met vele artsen-ogen op mij gericht, een paar glibberige babybilletjes vastpakte bij een stuitbevalling. Hier leerde ik dat bevallen geduld hebben is. Dat continue begeleiding en vertrouwen hebben het verschil kan maken.

De trotsheid, de eigenheid, het vertrouwde van dit ziekenhuis is in mijn hart gegraveerd. Mijn herinneringen zijn mooi, warm en fijn. Ik zal er niet meer binnen kunnen lopen, de deuren zijn gesloten. Dag Slotervaart ziekenhuis, je hebt me gevormd tot een prachtige verloskundige!

Lotte Vermorken - van der Zwaag (38) is ruim 13 jaar actief als verloskundige in Amersfoort en mede-eigenaresse van verloskundigenpraktijk De Kei. Zij schrijft maandelijks een column in deze krant over wat zij meemaakt in haar beroep.

Meer berichten

Shopbox