Logo amersfoortnu.nl


Foto:

Column Nynke Geertsma: Winstilte

Zou het de leeftijd zijn? Dat ik de laatste tijd steeds vaker denk en ook durf te zeggen: 'Nu even niet'? De eerste 45 jaar van mijn leven zei ik eigenlijk altijd 'ja' (of 'JA!') als er weer iets leuks voorbijkwam. En ik vind nogal véél leuk! Dus vulden mijn agenda en mijn leven zich van boven naar beneden en van voor naar achter met activiteiten. Er waren tijden dat ik geen festival of feest in Amersfoort oversloeg. Er waren tijden dat ik zulke events (mede) organiseerde. Dat ik hele avonden en weekenden aan het werk was; regelend, netwerkend, zingend of dichtend. Dat ik op de vrije momenten met familie of vriend(en) uitstapjes maakte naar musea, tentoonstellingen, markten, winkelcentra en naar alles wat ook maar een beetje 'leuk of gezellig' is. En niet te vergeten: dat ik ook nog fulltime werkte aan mijn carrière als communicatieadviseur. Steeds beter worden, méér doen, hoger op de ladder komen. Zoveel mogelijk uit het leven en uit mezelf halen... ja, superleuk.

Maar ook best vermoeiend, dat voortdurende 'ren-je-rot'. En waarom eigenlijk? Om niets te willen missen, om later geen spijt te krijgen? Om mijn cv (nee, niet de kachel, maar het curriculum vitae) op te poetsen? Om aan verwachtingen te voldoen? Om bij te blijven in de 'ratrace', om ergens bij te horen? Misschien wel allemaal... Maar ik voel dat het tij aan het keren is. Ja, het zou de leeftijd kunnen zijn. Maar hopelijk is het meer dan dat. Ik zou het graag als een maatschappelijke trend zien, dat op z'n tijd 'nee zeggen' en gewoon eens even helemaal niets doen meer geaccepteerd wordt. Ik schreef er een tijdje geleden een gedicht over: 'Winstilte'. Met de derde strofe in gedachten, durf ik nu zonder schuldgevoel of spijt eens wat vaker lekker ongegeneerd te niksen. Het is even wennen, maar wát een verademing: 'Eventjes geen enkele must | Winkracht nul, geen zuchtje strijd | In de stilte schuilt de rust |Gewoon te zíjn in 'n zee van tijd.'

Meer berichten

Shopbox