Logo amersfoortnu.nl


Paul Koolen speelt een laatste muziekstuk op de piano in het muzieklokaal. (Foto: Marian Vreugdenhil)
Paul Koolen speelt een laatste muziekstuk op de piano in het muzieklokaal. (Foto: Marian Vreugdenhil) (Foto: )

'Helemaal vergroeid met de school'

Afscheid kan pijn doen. Het Nieuwe Eemland gaat verder zonder zijn zo gewaardeerde muziekdocent. Paul Koolen gaat zijn werk absoluut missen, want na 36 jaar is hij helemaal vergroeid met de school.

door Marian Vreugdenhil

Amersfoort - "Het gevoel bij mijn afscheid is dubbel. De school en mijn werk ga ik heel erg missen", vertelt de bijna gepensioneerde docent Paul Koolen. "In mijn leven ademt alles de lucht van de school." Bijna 36 jaar maakte hij vier tot vijf keer per week de rit van het dorp Ell bij Weert naar Amersfoort en weer terug. Per trein, viereneenhalf uur onderweg, een enkele reis van 150 kilometer. De andere kant is positief. "Ik krijg een stuk rust dat ik nooit heb gekend. Niet meer om vijf uur opstaan om de trein te halen", vertelt de docent. "Vroeg naar bed is mij nooit gelukt. Altijd is er nog wel iets te doen."
Hoe word je muziekdocent? In het leven van de jonge Paul was dat geen vraag. Het ontwikkelde zich gewoon. "Toen ik als jongen aan het traject begon, kwam het ene na het andere. Het begon met de muziekles op de lagere school, de huidige basisschool. Een jaar of zes, zeven was ik toen ik op les ging. De theorie van de muziek werd behandeld aan de hand van de blokfluit." Later ging hij over op een koperblaasinstrument zoals de trompet.
Vanaf zijn tiende fietste Paul wekelijks op woensdagmiddag naar de vakopleiding aan de muziekschool in Thorn. Nooit verzuimde hij. Waarom zou hij, de muziek was alles voor hem. "Al gauw speelde ik in veel orkesten mee als trompettist. Op mijn vijftiende stak ik boven de middelmaat uit", vertelt de docent. "Op die leeftijd wilde ik in een groot symfonieorkest trompettist worden."
Na het afronden van de HBS-B wist hij niet wat hij verder zou gaan doen. De militaire dienst moest hij vervullen, waar hij al snel in de militaire kapel speelde. Zijn vader was niet erg enthousiast over een leven in de muziek. "Ga eerst maar eens wat letters vreten", vond hij. "In de muziek worden velen niet gelukkig." Na de Pedagogische Academie en het conservatorium richting Schoolmuziek B, kwam hij na korte tijd elders, per 1 februari 1983 op de school waar hij tot nu toe werkzaam was.
"Muziek is de lyrische meerwaarde in de opvoeding", leerde zijn eerste rector hem. Koolen vult aan: "Leer de leerlingen zingen, spelen, reflecteren, zodat ze de diepgang in de muziek leren kennen. Dan komt de respons vanzelf." Dat is hem gelukt. Koolen vertelt: "Je moet muziek smakelijk opdienen en je passie erin leggen. Maak er hapklare brokken van voor je leerlingen, op het niveau dat ze aankunnen. Samen muziek maken heeft ook een sociale kant, het stimuleert de ontwikkeling van normen en waarden."
Koolen besluit: "Met weemoed ga ik weg. Ik ging altijd fluitend naar school en fluitend weer naar huis. Een tiental docenten en zeker zeventig leerlingen brachten me vanmorgen een serenade met tientallen liedjes, onder meer uit musicals. Het laatste wat ze zongen was 'Thank you for the music.' Zeg, dat deed me wat."

Meer berichten

Shopbox