Foto:

Column Nynke Geertsma: 'Dichter bij de dood'

Het was een stralende dag, afgelopen vrijdag. Stralender vind je ze bijna niet. Ik was onderweg naar Rusthof en bedacht me dat dit voor het eerst was dat ik vrolijk en opgewekt naar een begraafplaats ging. Maar goed, ik ging dan ook niet naar een begrafenis, maar naar de onthulling van twee nieuwe muurgedichten. Hoewel het normaliter een komen en gaan is van rouwauto's, deed Rusthof deze dag in elk opzicht zijn naam eer aan. Er heerste een serene stilte, op wat vogelgekwetter na. Een half jaar eerder ontving ik een mailtje: Rusthof wilde graag muurgedichten bij het rouwcentrum. We organiseerden een dichtwedstrijd rondom de thema's afscheid, leven en dood. Al gauw stroomden de gedichten binnen. Een groot aantal afkomstig van mensen die een nauwe band hebben met Rusthof, omdat hun dierbaren er zijn begraven of gecremeerd. Veel gedichten waren dan ook recht uit het hart geschreven. Het was vaak even slikken voor de jury: al die ontroerende woorden, waar zoveel liefde, gemis, maar ook troost in doorklonk. De jongste inzender (zo bleek later) was 12 jaar; ze had haar emoties in een paar heftige dichtregels weten te vatten. Ik voelde met het meisje mee en realiseerde me weer eens: de dood is wreed en ontziet niemand. We stelden een top tien van gedichten vast en na stemming door medewerkers van Rusthof hadden we twee winnaars: Max Bremer en Marjolein Zegers-Hammer. Hun gedichten hebben nu een prachtige plek op de muren bij de receptie en het rouwcentrum. De overige acht genomineerde gedichten en tien andere worden tijdelijk geëxposeerd aan een van de hoofdlanen.
Terwijl we zo langs de gedichten in de laan kuierden met al die woorden van afscheid en gemis om ons heen, schoot er ineens een liedje van Annie M.G. Schmidt in mijn hoofd: "De wereld is wonderlijk leeg zonder jou| Er staat maar zo weinig meer in | De hemel is aldoor zo hinderlijk blauw | Waarom, wat heeft het voor zin? | (…) En wat is het nut van een lindenlaan | Als we er samen niet langs kunnen gaan | Langs alle heggetjes bloeit wilde roos | Nutteloos, zinneloos." Tja, het einde voelt vaak moeilijk en leeg, het liefst blijven we er zo ver mogelijk vandaan. Toch waren we hier vandaag met velen dichter bij de dood. En op deze stralende vrijdag gaf dat - naast een warm gevoel - wat extra glans aan het leven.

Meer berichten

Shopbox